कविता होते

कविता होते

खोल खोल रूतलेल
तसंच सोडून दिलेलं
पुन्हा कधीतरी सललं,

पहिला पाऊस पडल्यावर
जुन्या वाळक्या खोडातून
नवं काहीतरी फुटलं,

कितीही खंबीर होऊन
तटस्थ, व्रतस्थ राहिलो
तरी आत गलबललं,

विसरलेला कप्पा आवरताना
तासनतास खिळवणारं
काहीतरी गवसलं,

जाणिवेत जवळ नसणारं
पण आठवणीत हसणारं
एक कुणी असलं,

मित्रांच्या संगतीत, निवांत
रात्रीच्या रंगल्या गप्पात
तिचं नाव निघालं,

की…

…कविता होते!


- संदीप चांदणे (२/६/२०१६)