एकली नाव

एकली नाव
दूर सागरी 
परतीचा रस्ता 
लाटांना विचारी 

ऐकेना समुद्र 
काही करून 
वल्हे थकले 
पाण्याशी भांडून 
झुले भयाण 
हिंदोळ्यावरी 
एकली नाव 
दूर सागरी 

वर-खाली 
लाटांचा खेळ 
चालली घाईत 
सांजेची वेळ 
दिसेना किनारा 
झाली बिचारी 
एकली नाव 
दूर सागरी 

दिसला किनारा 
पदर फडफडता 
सूर्य रेंगाळला 
शतदा विनवता 
भरला श्वास 
शिडांच्या उरी 
एकल्या नावेने 
दूर सागरी 

- संदीप भानुदास चांदणे (शुक्रवार, १३/०८/२०१३)

ये रात आयेगी

ये रात आयेगी

फुलो के साथ

महकी हुई

बहकी हुई

सोचा न था

ये रात आयेगी

आई है जैसे

मलमलके आंचलसे

लिपटी बहारोसे

खुशबू की महकी हवाये हो

गाती हुई

मिठे सपनोंकी 

अनोखी दुनियासे

नये सिरेसे 

हात पकडकर मुझको

बुलाती हुई 

ये रात आयेगी

फुलो के साथ

महकी हुई

बहकी हुई

सोचा न था

ये रात आयेगी

- संदीप भानुदास चांदणे (बुधवार, २३/९/२०२६)

बहुतेक

रात्रभर पडत होता

बहुतेक तो रडत होता

आयुष्याच्या कढईमध्ये 

बहुतेक तो कढत होता 

शेवटी उकिरड्यावर दिसला

बहुतेक तो सडत होता 

अंगाअंगी वळ उठले 

बहुतेक तो घडत होता 

मंदिराबाहेर भिकारी वाढले 

बहुतेक तो मढत होता

पापण्या झुकल्या खाली 

बहुतेक अवघडत होता 

आभाळात हात गेले 

बहुतेक धडपडत होता 

- संदीप भानुदास चांदणे (गुरूवार, २/७/२०२६)

माणूस

शिक्षक म्हणजे माणूस 

पोलीस म्हणजे माणूस

वकील म्हणजे माणूस 

डॉक्टर म्हणजे माणूस

इंजिनियर म्हणजे माणूस

मालक म्हणजे माणूस

कामगार म्हणजेही माणूसच

नेता म्हणजे माणूस

मंत्री म्हणजे माणूस 

सरकार म्हणजे अनेक माणसं 

देश म्हणजे अनेकाच्या पलीकडे असलेली माणसं

या सगळ्यात खोच अशी आहे 

एक माणूस दुसऱ्या माणसाच्या 

भल्यासाठी सांगा, खरंच झटणार आहे?

- संदीप भानुदास चांदणे (गुरूवार, ११/६/२०२६)

जुगार

बघा खोल खोल गेलं 

त्याच्या डोळ्यात आभाळ 

विचारात, काळजात 

माजलेलं रान काळं 

भारी लहरी ऋतूकाळ 

त्याला नाही समजत 

जीवा असे तहानभूक

त्याला नाही बसवत 

कसाबसा उचलीत

जाई तो पाय जड

सोन्याच्या उंबऱ्यात 

सांगे तो आपली नड 

जोमात जेव्हा फड

हिरवे शिवार डोलते 

बळीराजा सुखावतो 

यश जुगाराला येते 

- संदीप भानुदास चांदणे (शनिवार २३/५/२०२६)

सावलीचा दवाखाना

काळवंडून गेला आहे
माझ्या सावलीचा चेहरा
काही कळेना!
बोलतही नाही आणि
पूर्वीसारखी हलतही नाही
पूर्वी पळायची भिंतीवरून
पायात घुटमळायची
मागे-मागे धावायची
झोपतानाही सरळ नाही....
कसले-कसले आकार काढायची
आताशा जणू झालीये, बधीर!
गोठून गेल्यासारखी
सदांन् कदा  पलंगाच्या कडेवरच
नाहीतर घालते येरझारा
खोलीतल्या खोलीत
मला तर काळजी वाटते...
आजारी-बिजारी पडली की काय?
दवाखान्यात न्यावं वाटतंय हिला
पण...
सावलीचा दवाखाना असेल?

- संदीप भानुदास चांदणे (बुधवार, ११/०८/२०१०)

तानाजी आन नाथाजी

भोळा व्हता तान्या.

निकं मालकाचं आयकायच आनं तानभूक इसरून राबायचं.

तरीबी, रानात सरळसोट पाळ्या न्हाय घातल्या, आठ दिसांत जोंधळ्यात बैलजोडी न्हाय लपली, म्हातारीची नीट ऊठबस न्हाय केली, आसलं कायबी बागायतदार त्येला बोलणं लावी. म्हातारी तर त्येचा जीव घाईकुतीला आनी. सारक गुडघं चोळ, डोस्क दाब, खुब्याला त्याल लाव. म्हातारी जेवायबी उठू दीना गरीबाला.

मंग त्यो काम सोडून घरलाच गेला.

घरला लहान्या नाथ्यानं सारं आईकलं. तडक गेला बागायतदाराकडं काम मागाय.

बागायतदारानी आदुगर म्हातारीच्याच शेवेत लावला त्येला.

एक पारबी झाला नसल. नाथ्या बागायतदाराकडं आला. "ओ मालक, आईसायेब बोलाना झाल्याती. दुसरं कायतर काम सांगा." बागायतदार चमाकला. लगोलग उठून म्हातारीच्या छपरात गेला.

म्हातारी त्वांड वासून पडल्याली!