माणूस

शिक्षक म्हणजे माणूस 

पोलीस म्हणजे माणूस

वकील म्हणजे माणूस 

डॉक्टर म्हणजे माणूस

इंजिनियर म्हणजे माणूस

मालक म्हणजे माणूस

कामगार म्हणजेही माणूसच

नेता म्हणजे माणूस

मंत्री म्हणजे माणूस 

सरकार म्हणजे अनेक माणसं 

देश म्हणजे अनेकाच्या पलीकडे असलेली माणसं

या सगळ्यात खोच अशी आहे 

एक माणूस दुसऱ्या माणसाच्या 

भल्यासाठी सांगा, खरंच झटणार आहे?

- संदीप भानुदास चांदणे (गुरूवार, ११/६/२०२६)

जुगार

बघा खोल खोल गेलं 

त्याच्या डोळ्यात आभाळ 

विचारात, काळजात 

माजलेलं रान काळं 

भारी लहरी ऋतूकाळ 

त्याला नाही समजत 

जीवा असे तहानभूक

त्याला नाही बसवत 

कसाबसा उचलीत

जाई तो पाय जड

सोन्याच्या उंबऱ्यात 

सांगे तो आपली नड 

जोमात जेव्हा फड

हिरवे शिवार डोलते 

बळीराजा सुखावतो 

यश जुगाराला येते 

- संदीप भानुदास चांदणे (शनिवार २३/५/२०२६)

सावलीचा दवाखाना

काळवंडून गेला आहे
माझ्या सावलीचा चेहरा
काही कळेना!
बोलतही नाही आणि
पूर्वीसारखी हलतही नाही
पूर्वी पळायची भिंतीवरून
पायात घुटमळायची
मागे-मागे धावायची
झोपतानाही सरळ नाही....
कसले-कसले आकार काढायची
आताशा जणू झालीये, बधीर!
गोठून गेल्यासारखी
सदांन् कदा  पलंगाच्या कडेवरच
नाहीतर घालते येरझारा
खोलीतल्या खोलीत
मला तर काळजी वाटते...
आजारी-बिजारी पडली की काय?
दवाखान्यात न्यावं वाटतंय हिला
पण...
सावलीचा दवाखाना असेल?

- संदीप भानुदास चांदणे (बुधवार, ११/०८/२०१०)

तानाजी आन नाथाजी

भोळा व्हता तान्या.

निकं मालकाचं आयकायच आनं तानभूक इसरून राबायचं.

तरीबी, रानात सरळसोट पाळ्या न्हाय घातल्या, आठ दिसांत जोंधळ्यात बैलजोडी न्हाय लपली, म्हातारीची नीट ऊठबस न्हाय केली, आसलं कायबी बागायतदार त्येला बोलणं लावी. म्हातारी तर त्येचा जीव घाईकुतीला आनी. सारक गुडघं चोळ, डोस्क दाब, खुब्याला त्याल लाव. म्हातारी जेवायबी उठू दीना गरीबाला.

मंग त्यो काम सोडून घरलाच गेला.

घरला लहान्या नाथ्यानं सारं आईकलं. तडक गेला बागायतदाराकडं काम मागाय.

बागायतदारानी आदुगर म्हातारीच्याच शेवेत लावला त्येला.

एक पारबी झाला नसल. नाथ्या बागायतदाराकडं आला. "ओ मालक, आईसायेब बोलाना झाल्याती. दुसरं कायतर काम सांगा." बागायतदार चमाकला. लगोलग उठून म्हातारीच्या छपरात गेला.

म्हातारी त्वांड वासून पडल्याली!

बदहाल ओ बेचारा दिल

मलमलो-सुर्ख दामन शब-ए-हयात हमनींद होता है
बदहालो-बेचारा दिल बाद इसके कहीं रोता है

यूंही नही जहांमे तरन्नुम-ए-इश्क दोहराते परवाने
वो कौन है जो दिल में नगमा-ए-जफा लिए सोता है?

तबो-ताब गम-ए-सल्तनत की नसीब आती है
हां, यहीं हाल इक वफा-ए-पेशेदार का होता है

शायर कहलायेगा वो कारकून-ए-कचहरी जो
अपने खर्च-ए-एहसास से नगमे नही पिरोता है

चला चल आसमाँ की खाक-ए-इन्तेहा तक 'रोशन'
कहते है के कोई हबीब-ए-इनायत लिखा ही होता है

- संदीप भानुदास चांदणे (शुक्रवार, १४/१२/२०१८)

आता बास!

मळलेल्या जिंदगीला

न्हाई ठावं न्हानं-धुनं

तिथं पाण्याला भेटाया

कवा जायाचं पांघरून

न्हाई वकुत कळंत

न्हाई वळंक लागत

मऊ गोदडीत माह्या

येऊन कुणीबी शिरतं

तिला कुठंबी टाकावं

कुणी तिच्यावं लोळावं

माह्या मऊ गोदडीनं

किती सोसावं सोसावं

केली व्हती तवा तिला

नव्या नवरीची शोभा

आता चिरगुटं करती

माह्या नावाने शिमगा

गोदडीची सर न्हाई

मऊसूत रजईला

अंग टाकीलं का कुठं?

इचारा पलंगावल्या गादीला

- संदीप भानुदास चांदणे (शुक्रवार, ३/४/२०२६)

उभा मी वाटेवरती

तुझ्या डोळ्यांचे 

काजळ मी आहे

मला जरासे तू

लावून घे ना

तीट म्हणूनी गालावरती 

फुलबागेमधले

मी फूल सुगंधी

मला जरासे तू

माळून घे ना

तुझ्या तिमिरी केसांवरती

मी एक गाणे

युगल, प्रितीचे

मला जरासे तू

गाऊन घे ना

चांदणवर्षावातल्या राती

तुझा मी होईन

पदर भिरभिरता

मला जरासे तू

लपेटून घे ना

तुझ्या शहारत्या अंगाभोवती

काहीही होतो

तुझ्या आवडीचे

मला जरासे तू

सांगून बघ ना

उभा मी तुझ्याच वाटेवरती

- संदीप चांदणे (शनिवार, १९/१२/२०२०)