बघा खोल खोल गेलं
त्याच्या डोळ्यात आभाळ
विचारात, काळजात
माजलेलं रान काळं
भारी लहरी ऋतूकाळ
त्याला नाही समजत
जीवा असे तहानभूक
त्याला नाही बसवत
कसाबसा उचलीत
जाई तो पाय जड
सोन्याच्या उंबऱ्यात
सांगे तो आपली नड
जोमात जेव्हा फड
हिरवे शिवार डोलते
बळीराजा सुखावतो
यश जुगाराला येते
- संदीप भानुदास चांदणे (शनिवार २३/५/२०२६)
No comments:
Post a Comment