Saturday, February 28, 2026

कही दूर जब दिन ढल जाये

उन एक पायरी अजून उतरून खाली आलं आणि झाडाच्या पदराखालून हळूच डोकावून बघू लागलं. कोरड्या फटफ्टीत रस्त्यावरून वाळक्या पालापाचोळ्यांचा घोळका गलका करीत मावळतीकडून धावायला लागला. टेकलेल्या पाठीला आता जाग येत होती. डोळ्यांनी लगेच इकडेतिकडे पाहून वेळेचा अंदाज दिला. हाता पायांनी ताणून देत आळस झटकला आणि उठून बसल्याबरोबर ओठांनी आधी शीळ घातली अन मग गुणगुणायला घेतले सांजेच्या मनाला साद घालणारे आर्त गाणे, "कही दूर जब दिन ढल जाये..."

- संदीप भानुदास चांदणे (शनिवार, २८/२/२०२५)
at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)

तानाजी आन नाथाजी

भोळा व्हता तान्या. निकं मालकाचं आयकायच आनं तानभूक इसरून राबायचं. तरीबी, रानात सरळसोट पाळ्या न्हाय घातल्या, आठ दिसांत जोंधळ्यात बैलजोडी ...

  • समर्पित भावसे झरना
    कहीं दूर तुम जंगल में रहते हो निबिड़ वनमें एक बार जो दृक हुए बस जाते हो फिर मनमें  गाती बूँदे एक स्वर में झरझर चोटीसे झरती  और सुनाती हैं सृष...
  • सुखनिद्रा
    गारव्याची शाल मऊ अन स्वच्छ निरभ्र नभ निळे तृणपात्यांचा मऊ बिछाना रोज न असले सुख मिळे गंधाचा हलके शिडकावा ताटव्यातली करती कुसुमे मध्येच पिवळी...
  • अपनी तो हार है
    सुनते थे हम, ये जिंदगी गम और खुशी का मेल है हमको मगर आया नजर ये जिंदगी वो खेल है कोई सब जीते, सब कोई हार दे अपनी तो हार है, यार मेरे, हां या...