Saturday, November 6, 2021

नको आळ तुझ्या असण्यावर

गात राहिलो मी,
मुक्याने घाव सोसले नाही
जरि मैफिलीला माझ्या
कधी लोक पाहिले नाही

कधी आर्त, कधी कोमल
हळवे काही गुणगुणलो
हरेक जागेस दाद मिळता 
दर्दी जगण्याचा झालो

बांधून सुरात हुंदक्यांना
नेतो अस्फुट हसण्यावर
उद्या माझ्या नसण्याचा
नको आळ तुझ्या असण्यावर

- संदीप भानुदास चांदणे (शुक्रवार, ५/११/२०२१)
at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)

जुगार

बघा खोल खोल गेलं  त्याच्या डोळ्यात आभाळ  विचारात, काळजात  माजलेलं रान काळं  भारी लहरी ऋतूकाळ  त्याला नाही समजत  जीवा असे तहानभूक त्याला नाही...

  • समर्पित भावसे झरना
    कहीं दूर तुम जंगल में रहते हो निबिड़ वनमें एक बार जो दृक हुए बस जाते हो फिर मनमें  गाती बूँदे एक स्वर में झरझर चोटीसे झरती  और सुनाती हैं सृष...
  • तानाजी आन नाथाजी
    भोळा व्हता तान्या. निकं मालकाचं आयकायच आनं तानभूक इसरून राबायचं. तरीबी, रानात सरळसोट पाळ्या न्हाय घातल्या, आठ दिसांत जोंधळ्यात बैलजोडी ...
  • कही दूर जब दिन ढल जाये
    उन एक पायरी अजून उतरून खाली आलं आणि झाडाच्या पदराखालून हळूच डोकावून बघू लागलं. कोरड्या फटफ्टीत रस्त्यावरून वाळक्या पालापाचोळ्यांचा घोळका गलक...