Saturday, February 22, 2025

तनहाईके उस मोडपर

तनहाईके उस मोडपर
पॉंव जरा दुबक गये
मुडके देखा तो पाया
तुम वहींसे गुजर रहें

एक नया सितारा 
दिखा सूने गगनमें
बिनबहार गुलीस्ता
खिल गया चमनमें

खुशनुमा हुए दिन
रातें जैसे गाने लगी
बेमुरव्वत जिंदगी
आके गले लगने लगी

तसव्वुर में तुम रहें
नया नगमा सुनाते
गम खुशी चलते रहे
कदम साथ मिलाते 

काश! ये पल थमें 
चले ना, यही रूके
चलता रहे सफर
जब तक चल सके
 
सांसोसे हो बंधी सांस 
गुलसे महक हो लिपटी
जहन में कुछ ना हो
यही आखरी ख्वाईश हो

- संदीप भानुदास चांदणे (शनिवार, २२/०२/२०२५)

Saturday, December 14, 2024

नाकाम मुहब्बत का इनाम हो तुम

किसी नाकारा दुवा की इंतेहा हो तुम
कयामत है के अभी तक जिंदा हो तुम

सामने आती हो तो यकी नही आता
लगता है खुली आंखो का सपना हो तुम

अंजाम मुफ्लीस मुहब्बत का और क्या है?
जिंदगी-ए-नाकाम का इनाम हो तुम

- संदीप भानुदास चांदणे (शनिवार, १४/१२/२०२४)

Thursday, December 12, 2024

चंद्रावरची म्हातारी

चंद्रावरची 
एक म्हातारी 
हळूच उतरून
खाली आली 
कमरेत मोठा 
खोचून बटवा
बोलली मला
सूर्यावर पाठवा
देईन तुम्हाला
भरून सारे
बटव्यामधले    
चमचम तारे 
अमावास्येच्या  
गडद राती
चंद्रावर मला 
वाटते भीती
सूर्यावर कशी  
मजेत राहीन
घाम आल्यावर 
पंखा लावीन 


- संदीप चांदणे (गुरूवार, १३/१२/२०२४)

Sunday, December 1, 2024

काळाच्या पाचोळ्यातलं पान

काळाच्या पाचोळ्यात
अजून एक,
देठापासून तुटलेलं, 
आधीच सुकलेलं
आणि आता
वाळून आक्रसत चाललेलं पान
हळूच आवाज न करता
कुठूनतरी येऊन पडेल
आणि विसावेल
त्या जाळीदार पानावर
असतील खुणा माझ्या
तुझ्यावरच्या प्रेमाच्या
त्याला असेल गंध
तुझ्या स्पर्शाचा
एकेक रेघ जणू
एकेक गोष्ट असेल
तुझ्या माझ्या भेटीची
तुझ्या हुरहुरण्याची
माझ्या आतुरतेची
त्यातच जणू कोरले असेल शिल्पपट,
आपल्या न जगलेल्या आयुष्याचे
की, जगू पाहणार्‍या स्वप्नांचे
पुढे कधीतरी कुणीतरी
त्या पानाला हातात घेऊन
बोटांच्या चिमटीत धरून
इकडेतिकडे गोल फिरवीत
निरखून बघतील
आणि म्हणतील
काय वेडा माणूस होता तो
इतकं कुणी प्रेम करत का कुणावर?

- संदीप भानुदास चांदणे (शनिवार, ३०/११/२०२४)

Wednesday, October 16, 2024

खुदा ही बन जाते

एक खयाल यूं हैं, अगर बन पाते तो खुदा ही बन जाते
काफीर हूं इसीलिए दुवामें हाथ नहीं उठाये जाते 

- संदीप भानुदास चांदणे (गुरूवार , १७/१०/२०२४)

Thursday, October 10, 2024

कळकट स्वत्वाची कांडी

निराशेचा काळा काळोख 
तमात खेळ फसवा मांडी
द्या काळाच्या कसवटीला
कळकट स्वत्वाची कांडी

घासून जाऊद्या बोथट जिणे
ठिणग्यांचा वर्षाव दिसू दे
तमभरल्या जगण्यात तुमच्या 
लख्ख लकाकी झळकून उठू दे 

पळभराचे अशाश्वत आयुष्य 
पळभराला किती कवळाल? 
चिंतेच्या गहिऱ्या डोहात 
पाय सोडून किती बसाल?

एकेक मजल गाठीत
यशशिखराला लावा शिडी
द्या काळाच्या कसवटीला
नवी, बळकट स्वत्वाची कांडी

- संदीप भानुदास चांदणे (गुरूवार, १०/१०/२०२४)

Monday, October 7, 2024

जगण्याचा नवा मंत्र

कुणी समोरून हसलं
की खेकसलं पाहिजे
चुकून बोलेल त्याला 
धरून भोकसलं पाहिजे

कशाला कुणाशी
नीट वागत बसा
मरणाचे कष्ट घ्या
गाली हळू हसा 
नजरेनेच जागेवर
एकेकाला शेकवलं पाहिजे

चालून येईल तुमच्याकडे 
कुणी कमनीय तरुणी
लाडे लाडे बोलेल 
ओठांचा चंबू करूनि
झिडकारून तिचं प्रेम 
तिला हिणवलं पाहिजे 

सगेसोयरे आणि
शेजारीपाजारी 
यांचं जीवन म्हणजे
निव्वळ उसणवारी 
गप्प राहून खुणेनेच 
ह्यांना हाकललं पाहिजे

जो तो टपला आहे 
आपल्या स्वार्थासाठी
मामा आणि आज्जीची
ती म्हण नाही खोटी 
वेळीच ओळखून ह्यांना
आयुष्यातून काढलं पाहिजे 

खरं खोटं कळेना 
सगळं कृत्रिम झालंय
नसलेल्या व्याधींसाठीही 
बाजारात औषध आलंय
बाजारात जे नाही ते
मिळवण्यासाठी झटलं पाहिजे 

आयुष्य जगायचं का काढायचं
विचार करून ठरवलं पाहिजे
कुणाच्या तरी उरातली ऊब घेऊन
आपणही तसंच पेटलं पाहिजे

- संदीप भानुदास चांदणे (गुरूवार, १०/१०/२०२४) 

तनहाईके उस मोडपर

तनहाईके उस मोडपर पॉंव जरा दुबक गये मुडके देखा तो पाया तुम वहींसे गुजर रहें एक नया सितारा  दिखा सूने गगनमें बिनबहार गुलीस्ता खिल गया चमनमें ख...