Tuesday, August 5, 2014

विरह

नाजूक हास-या कळ्या, हरवले चांदणे माझे
बुडून बसले काळोखात विरहाचे क्षण माझे

स्वप्नांचाही गुंफता येईना, गोफ, डोळे मिटून
विचारात जागते माझी, रात्र, कूस बदलून

उधळीन तुझ्या वाटेवर, जे तुला हवे
येशील का सांग, तू श्रावण सरींसवे?

- संदीप चांदणे (5/8/2014)
at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)

जुगार

बघा खोल खोल गेलं  त्याच्या डोळ्यात आभाळ  विचारात, काळजात  माजलेलं रान काळं  भारी लहरी ऋतूकाळ  त्याला नाही समजत  जीवा असे तहानभूक त्याला नाही...

  • समर्पित भावसे झरना
    कहीं दूर तुम जंगल में रहते हो निबिड़ वनमें एक बार जो दृक हुए बस जाते हो फिर मनमें  गाती बूँदे एक स्वर में झरझर चोटीसे झरती  और सुनाती हैं सृष...
  • तानाजी आन नाथाजी
    भोळा व्हता तान्या. निकं मालकाचं आयकायच आनं तानभूक इसरून राबायचं. तरीबी, रानात सरळसोट पाळ्या न्हाय घातल्या, आठ दिसांत जोंधळ्यात बैलजोडी ...
  • कही दूर जब दिन ढल जाये
    उन एक पायरी अजून उतरून खाली आलं आणि झाडाच्या पदराखालून हळूच डोकावून बघू लागलं. कोरड्या फटफ्टीत रस्त्यावरून वाळक्या पालापाचोळ्यांचा घोळका गलक...