Tuesday, January 6, 2026

देहाची तिजोरी - विडंबन

नेहा तर कमजोरी 
भक्तीचाही हात हवा
कुठून झाली बुद्धी देवा?
कुठून झाली देवा?

जातो नीट डोळे मिटूनी
खात शेण-माती
मनी भामट्याच्या का रे
भीती त्या भावांची?
झाकलेल्या पाठीवरती 
वळ का उठावा?
कुठून झाली बुद्धी देवा?
कुठून झाली देवा?

उजेडात होती आई अंधारात बाप
बाप नव्हे तो तर आहे काळा काळा साप
दुष्ट दुश्मनांच्या गल्लीत
एकटा मी भावा
कुठून झाली बुद्धी देवा?
कुठून झाली देवा?


पार्थ आहे मित्र माझा हा मुजोरी
नको नको म्हटले मी शीळ देतो तरी 
घडोघडी चुकांना त्या 
किती पांघरावा?
कुठून झाली बुद्धी देवा?
कुठून झाली देवा?

तुझ्या हातीच रे गार्डा बिंग ना फुटावे
कुणी पाहण्याच्या आधी तिथून मी सुटावे
रस्ता घरी परतण्याचा
लगेच सापडावा
कुठून झाली बुद्धी देवा?
कुठून झाली देवा?

कॉलेजात होतो म्हणून हा असा स्टंट झाला 
आता मात्र लग्नासाठी स्वतःला मुक्त केला
भक्ती आणि आरतीही
करतील माझा हेवा!
त्यांना कळेल देवा आता
त्यांना कळेल देवा

- संदीप भानुदास चांदणे (मंगळवार, ६/१/२०२६)

No comments:

Post a Comment

जुगार

बघा खोल खोल गेलं  त्याच्या डोळ्यात आभाळ  विचारात, काळजात  माजलेलं रान काळं  भारी लहरी ऋतूकाळ  त्याला नाही समजत  जीवा असे तहानभूक त्याला नाही...