Wednesday, December 26, 2012

सागर....

मंद वारा, धुंद तरुणाई
मनीच्या निळसर चांदव्याचे आगर
सागर....

उसळत्या लाटा, घोंघावते तूफान
भयंकर उग्र, रौद्र...
समुद्र....

मायाळू, दयाळू, प्रेमळ
कोल्यांचा हा इष्ट कृपाकर
समिंदर....

अहो, मनुष्यच काय!
देवांनीही, ज्याचे चाचपले उदर
रत्नाकर....

चल, अविचल, रत निरंतर
सतत कार्यरत ज्याची भार्या
दर्या....

असीम, अथांग, प्रचंड
शांत, निवांत, निपचित अजगर
महासागर....!
at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)

तानाजी आन नाथाजी

भोळा व्हता तान्या. निकं मालकाचं आयकायच आनं तानभूक इसरून राबायचं. तरीबी, रानात सरळसोट पाळ्या न्हाय घातल्या, आठ दिसांत जोंधळ्यात बैलजोडी ...

  • समर्पित भावसे झरना
    कहीं दूर तुम जंगल में रहते हो निबिड़ वनमें एक बार जो दृक हुए बस जाते हो फिर मनमें  गाती बूँदे एक स्वर में झरझर चोटीसे झरती  और सुनाती हैं सृष...
  • सुखनिद्रा
    गारव्याची शाल मऊ अन स्वच्छ निरभ्र नभ निळे तृणपात्यांचा मऊ बिछाना रोज न असले सुख मिळे गंधाचा हलके शिडकावा ताटव्यातली करती कुसुमे मध्येच पिवळी...
  • अपनी तो हार है
    सुनते थे हम, ये जिंदगी गम और खुशी का मेल है हमको मगर आया नजर ये जिंदगी वो खेल है कोई सब जीते, सब कोई हार दे अपनी तो हार है, यार मेरे, हां या...