आज्जी गेलीय सोडून

उशीराने आले ध्यानी

एकटे गर्दीत बसून

मला अनोळख्या देशी

आज्जी गेलीय सोडून

घरातून निघताना

का बोलली ती नाही?

तुला लेकरा घरात

जागा उरलीच नाही

आई बाबा गेल्यावर

आज्जी तूच उरलेली

कुणाकुणा पोसशील

तूही आता थकलेली

माझ्या इवल्या बहिणी

आणि भाऊ लहानगे

तुला आज्जी, म्हणतील

कुठे दादा आमुचा गे?

काय सांगशील त्यांना

मला सांगशील का ग?

आज्जी एवढ्याचसाठी

पुन्हा भेटशील का ग?

- संदीप भानुदास चांदणे (मंगळवार, २१/१२/२१)

शशक कविता कठीण काम रे मित्रा नकोच हा त्रास

शशक कविता कठीण काम रे भावा, नकोच हा त्रास, वाचवा मज पामरा 

श ब्दांमधूनि जन्म घेऊनि

श त शब्दांचे आयुष्य पुरते

क था करते रंजन आणिक

क विता क्लिष्ट कोडे बनते

वि तभर रात्र पैज मोठी

ता रे मोजीत कविता होई

क रती वाचक त्रागा, म्हणती

ठी क मेंदू बिघडून जाई

न सावाच सोस शब्दांचा

का ही ओले पाझर व्हावे

म नास साऱ्या चिंब करूनि

रें गाळूंन मग स्वतः भिजावे

भा रंभार रचल्यावर कविता

वा चक खरा जागा दाखवतो

न सत्या यमकांना जुळवून

को णी जेव्हा कवी मिरवतो

च हाटळ कवि आपला

हा त आखडतच नाही

त्रा स जगाला देऊन

स  हज काव्य पाडत राही

वा ईट काव्य लिहूनही

च कार खेद मनी नसतो

वा हवा कविराजा 

म स्तीत तरीही जगतो?

ज गा आणिक जगू द्या

पा ठही रूचत नाही

म रा मरू द्या म्हणत

रा म उलटा घोकत जाई

- संदीप भानुदास चांदणे (सोमवार, ०९/०५/२०२२)

भिंतीवरचा चिवट पिंपळ

भिंतीवरचा चिवट पिंपळ

मुळे रोवूनी खोल जातो

राबत्या वाहत्या जगाला

कोवळ्या पानांनी बघतो

पुढे फुटतो कोंब कोवळा  

मळकट मुळांची मागे नक्षी

कधी विसावा पाहून बसती 

हलके येऊन नवथर पक्षी

गावकुसाच्या राईमध्ये, आब

राखूनी पिंपळ असतो

भिंतीवरचा एकूट पिंपळ

कोण त्याची दखल घेतो?

- संदीप भानुदास चांदणे (मंगळवार, १२/०४/२०२२)

पहाटेचा चंद्र

आज पहाटेशी मला

चंद्र दिसला तोऱ्यात

जणू तीट अंधाराला

कुणी लावला नभात

गोलाकार अति काया

रूप चंदेरी साजिरे

साऱ्या तारामंडळाला

फिके फिके करणारे

नभी नवल पाहिले

खळखळून हसताना

त्याचे रात्रीचे आयुष्य

भरभरून जगताना

- संदीप चांदणे (शुक्रवार, १८/०३/२०२२)

मनूचे श्लोक

मनू तू सदा हासतच रहावे|

रडू कसले ते कधी न पहावे||

आवडे तुला जे नित्यनेमी करावे|

नवनवे करोनि आम्हां दाखवावे||

सकाळी योगा करायचाय म्हणावे|

परि सकाळी न कधीही उठावे||

खाताना हे नको ते नको नसावे|

बकाबका तरीही कधी न चरावे||

कामात आपुल्या मग्न होऊनि जावे|

कुणासही तू न कधी दुखवावे||

बाबाला खात्री तुझ्या आहे यशाची|

तुझ्या पायाशी सुखाने लोळण घ्यावे||

- मनूचा बाबा

ग चांदण्यांनो

नका ग चांदण्यांनो

नका येऊ खिडकीत

तिच्या मनाचा ठाव

सांगा येऊन पडवीत

सांगा तिच्या गाण्यात

का, आहे नाव माझे?

माझ्याविन विरहाचे

का, सोसते ती ओझे?

ठावे तिलाही आहे

का, रात्री कवितांचे

येती जथ्थे, जाती

स्वप्न गाऊन उद्याचे?

आतूर प्रीत आत

रोज झुरते उरात

सांगा तिला हे सारे

चमचमत्या सुरात

तिचे चालणे बोलणे

भास होऊन छळते

लय श्वासांची तेव्हा 

आठवांशी अडखळते

सारे आठव आठव

युगांच्या जणू फेऱ्या

रेखू पाहती नशीबा

तळहातावर कोऱ्या

पसा पसा सुखाचा

तिला देईन मोजून

बघा चांदणझुल्याचे

झोके रितेच अजून

जा, जा ग चांदण्यांनो

जा करा काम थोडे

या माझ्या कवितांचे

पाडा तिच्यापाशी सडे

- संदीप भानुदास चांदणे (२४/०२/२०२०)

मोकळ्या करा पखाली

परिणती असो वा नियती

पानगळीत पाने गळती

पण, झाड उन्मळून पडता

हा दोष कुणाच्या माथी?

बहरून सळसळणारे

झाड आपुल्या ताली

जमिनीवर पडते तेव्हा

ना त्याला उरतो वाली

कोमेजून करपून जातील

कोवळी फुले त्यावरची

वेळीच छाटणी करवून

रूजवात करा फुटव्यांची

वादळ नवे येण्यापूर्वी

मोकळ्या करा पखाली

रूजणाऱ्या अंकुरांना

घ्या मायेच्या हाताखाली

- संदीप चांदणे (मंगळवार, ११/०५/२०२१)