प्रश्न अस्तित्वाचे

अथांग अफाट विश्वपसारा
त्यात यत्किंचित सूर्यमाला
आठ ग्रहांची जपमाळ ही
जाणे जपतो कोण कशाला

अवाढव्य आकार ग्रहांचे
परि जीवना थारा नाही
श्वासातून मनात रूजावा
असला तिथे वारा नाही

अबोध जीवा ओढ अनामिक
पृथ्वी नामक पाषाणाची
दीर्घिकेच्या कक्षेपल्याड
सर ना त्यास धूलिकणाची

मानव कधी पृथ्वीवर आला?
कशातून जन्म सूर्याचा झाला?
प्रश्नांतून नवे प्रश्न जन्मती
रोज मतिभंगुर प्रश्न उशाला

विज्ञानाची वीतभर दोरी
अध्यात्माचा कासरा हातभर
तरी न उमगले आजवर हे
जन्म मृत्यूचे गूढ अवडंबर

कितीक धर्म जगती आणि
प्रेषित पोथ्या घेऊन आले
काळाच्या महाकाळसर्पाने
सारे सहजी गिळून घेतले

काळ काळ हा असतो काय?
येतो कुठुनी जातो कोठे?
एक बाब आहे खचितच
काळाहून ना कोणी मोठे

निमित्त कसले? काय प्रयोजन?
भौतिकतेच्या भोवतालचे
मानवा छळतच राहतील हे
प्रश्न आपुल्या अस्तित्वाचे

- संदीप भानुदास चांदणे (सोमवार, २१/०४/२०२५)

दिवाळी शुभेच्छा

खोल खोल राती
तेवता दिवा
झळाळे जरी
संदीप हवा

चैतन्य दारी
आणि रांगोळी
हसतयावी
अशी दिवाळी!

- संदीप भानुदास चांदणे (शुक्रवार १३/११/२०१५)

समर्पित भावसे झरना

कहीं दूर तुम जंगल में

रहते हो निबिड़ वनमें

एक बार जो दृक हुए

बस जाते हो फिर मनमें 

गाती बूँदे एक स्वर में

झरझर चोटीसे झरती 

और सुनाती हैं सृष्टीको

अपनी कलकल गिरती

ऊंचे पहाड़ोसे रिसते 

लाते जलवर्षा हो दूधी

रूप अपना बदलकर  

बन जाते हो एक नदी

झरने, हो महान गिरकर

तुम, हमको ये हैं सीखना

समर्पित भावसे अपनेको

निःसंकोच झोंक देना

- मुग्धा संदीप चांदणे (रविवार, २०/०४/२०२५)

पक्षीकुमार

भिन्नभिन्न रंगोसे मलकर
पर अपने लहराते हो
काया अतिसुंदर है तुम्हारी
पक्षीकुमार कहलाते हो

कैसे न हो कोई विमुग्ध
छवि जैसी तुम पाये हो
हर्षभरित हो जाते जन
जब, नृत्यमुद्रा बनाते हो

सावन का मौसम जब आता
खिल खिल यौवन आते हो
नभ-धरती के मधुर मिलनसे
खुद रोमांचित हो जाते हो

प्रियतम अपनी को देखकर
वहीं रूप तुम धरते हो
जिसे देखने मन मानवका
लालायित तुम करते हो

यूँ तो सृष्टीमें अनेक खग
पर, चित्रोंमे सजते हो तुम
कान्हाकेभी साथ युगोंसे
ओ, मयूर हो रहते तुम!

- मुग्धा संदीप चांदणे (रविवार, २०/०४/२०२५)

नीले आसमाँ के नीचे

नीले आसमाँ के नीचे

मै खड़ी हूँ आँखे मीचे

यहाँ है फूलों से भरे

सात रंग के बगीचे  

तितली गाती धुन कोई

बुलाती मुझको हैं

मैं भी दौड़ जाती हूँ 

उसके पीछे पीछे

हवा के झोंके आतेजाते

सहलाते है पेड़ो को

सूरज की पड़ती किरणे

मनमें जाये उमंग सींचे

ऊँचे खड़े पहाड़ दिखते

दिखते उड़ते पंछी

दिन ये बड़ा सुहाना लगे

बाहोंमें मुझको भींचें 

- मुग्धा संदीप चांदणे (शनिवार, १९/०४/२०२५)

वारा आणि दिवा

वाऱ्याच्या झुळूकी रात्रभर

काहीतरी सांगून जात होत्या

दिव्यातल्या दिव्यात वाती

जोरात हेलकावे खात होत्या

विझायचं की तेवत रहायचं

दिव्यांचं नक्की ठरत नव्हतं

तेलातले जळते पाय काढून

त्यांना बाहेर जाता येत नव्हतं

कधी गार गार झुळूकी कधी

भिरभिरून येती पतंग वेडे

हात कुणा द्यावा दाह कुणा

भोळ्या दिव्यांना प्रश्न पडे

पतंगांच्या मनी असते काही

दिवे समजून घेत नाहीत

झूळूकींशी फेर धरून दिवे

जीवाची पर्वा करत नाहीत

पतंगांना जाळून मारण्यातच

दिव्यांची सगळी हयात सरते

वाऱ्याशी सलगीने तरी कुठे

त्यांचे आयुष्य वाढणार असते?

- संदीप भानुदास चांदणे (मंगळवार, ८/४/२०२५)

तनहाईके उस मोडपर

तनहाईके उस मोडपर

पॉंव जरा दुबक गये

मुडके देखा तो पाया

तुम वहींसे गुजर रहें

एक नया सितारा 

दिखा दोपहरी गगनमें

बिनबहार गुलीस्ता

खिल गया चमनमें

खुशनुमा हुए दिन

रातें जैसे गाने लगी

बेमुरव्वत जिंदगी

अब गले लगाने लगी

तसव्वुर में तुम रहें

नगमा नया सुनाते

गम खुशी चलते रहे

साथ कदम मिलाते 

काश! ये पल थमें 

चले ना, यही रूके

चलता रहे सफर

के जब तक चल सके

 

सांसोसे बंधी सांस हो  

लिपटी गुलसे महक हो 

जहन में और कुछ ना हो

यही आखरी ख्वाईश हो

- संदीप भानुदास चांदणे (बुधवार, १६/०४/२०२५)