Friday, April 3, 2026

बदहाल ओ बेचारा दिल

मलमलो-सुर्ख दामन शब-ए-हयात हमनींद होता है
बदहालो-बेचारा दिल बाद इसके कहीं रोता है

यूंही नही जहांमे तरन्नुम-ए-इश्क दोहराते परवाने
वो कौन है जो दिल में नगमा-ए-जफा लिए सोता है?

तबो-ताब गम-ए-सल्तनत की नसीब आती है
हां, यहीं हाल इक वफा-ए-पेशेदार का होता है

शायर कहलायेगा वो कारकून-ए-कचहरी जो
अपने खर्च-ए-एहसास से नगमे नही पिरोता है

चला चल आसमाँ की खाक-ए-इन्तेहा तक 'रोशन'
कहते है के कोई हबीब-ए-इनायत लिखा ही होता है

- संदीप भानुदास चांदणे (शुक्रवार, १४/१२/२०१८)

आता बास!

मळलेल्या जिंदगीला
न्हाई ठावं न्हानं-धुनं
तिथं पाण्याला भेटाया
कवा जायाचं पांघरून

न्हाई वकुत कळंत
न्हाई वळंक लागत
मऊ गोदडीत माह्या
येऊन कुणीबी शिरतं

तिला कुठंबी टाकावं
कुणी तिच्यावं लोळावं
माह्या मऊ गोदडीनं
किती सोसावं सोसावं

केली व्हती तवा तिला
नव्या नवरीची शोभा
आता चिरगुटं करती
माह्या नावाने शिमगा

गोदडीची सर न्हाई
मऊसूत रजईला
अंग टाकीलं का कुठं?
इचारा पलंगावल्या गादीला

- संदीप भानुदास चांदणे (शुक्रवार, ३/४/२०२६)

उभा मी वाटेवरती

तुझ्या डोळ्यांचे 
काजळ मी आहे
मला जरासे तू
लावून घे ना
तीट म्हणूनी गालावरती 

फुलबागेमधले
मी फूल सुगंधी
मला जरासे तू
माळून घे ना
तुझ्या तिमिरी केसांवरती

मी एक गाणे
युगल, प्रितीचे
मला जरासे तू
गाऊन घे ना
चांदणवर्षावातल्या राती

तुझा मी होईन
पदर भिरभिरता
मला जरासे तू
लपेटून घे ना
तुझ्या शहारत्या अंगाभोवती

काहीही होतो
तुझ्या आवडीचे
मला जरासे तू
सांगून बघ ना
उभा मी तुझ्याच वाटेवरती

- संदीप चांदणे (शनिवार, १९/१२/२०२०)

ऐ इश्क बता

ऐ इश्क बता क्या मेरी हैं खता
क्यूं रूठा अब तक हैं हमसे?
जिस मोडपे तुझसे मिलना चाहे
वही होती मुलाकात है गमसे!

वो गुजरा जमाना आता याद
खोले दिल हम गाया करते
तारोंसे तब सीखा बाते करना
हाल उनका चंदासे पूछा करते
हम दिल को लिए फिरे हाथोंपर
लेकिन ना मिला दिलबर दिलसे!


गलियों कूचो में गूंजी थी
जो आहें भरी थी मनमे
कुछ तो आयेंभी छलकाते
मयके प्यालें रख आंखोंमे
हमनें तो बस जाना के वफा
हैं नाम इबादत का तुझसे!


अब कुछ भी कर जायें 'रोशन'
दिवानो मे गिने हम जायेंगे
दर्द की तर्जपें हमारे नगमें
दुनियावाले तडतपे पायेंगे
प्यासा दिल तो ये चाहे बस
बनके वो घटा हमपर बरसे!

ऐ एश्क बता क्या मेरी है खता
क्यूं रूठा अब तक हैं हमसे?
जिस मोडपे तुझसे मिलना चाहे
वही होती मुलाकात है गमसे!

- संदीप भानुदास चांदणे (रविवार, १५/११/२०२०)

Saturday, February 28, 2026

कही दूर जब दिन ढल जाये

उन एक पायरी अजून उतरून खाली आलं आणि झाडाच्या पदराखालून हळूच डोकावून बघू लागलं. कोरड्या फटफ्टीत रस्त्यावरून वाळक्या पालापाचोळ्यांचा घोळका गलका करीत मावळतीकडून धावायला लागला. टेकलेल्या पाठीला आता जाग येत होती. डोळ्यांनी लगेच इकडेतिकडे पाहून वेळेचा अंदाज दिला. हाता पायांनी ताणून देत आळस झटकला आणि उठून बसल्याबरोबर ओठांनी आधी शीळ घातली अन मग गुणगुणायला घेतले सांजेच्या मनाला साद घालणारे आर्त गाणे, "कही दूर जब दिन ढल जाये..."

- संदीप भानुदास चांदणे (शनिवार, २८/२/२०२५)

Friday, February 13, 2026

सरताज

खामोश तुम हो
बेआवाज हूं मैं
बेचैन बदहवास 
परवाज हूं मैं

तुम्हारे ही चर्चे 
जमाने भर में हैं 
हिजरत-ए-वफा 
गमनवाज हूं मैं

बेदखल आंखे
बरसती रही 
फिरभी नाकारा 
बेअंदाज हूं मैं 

यूं तो हुए हैं 
दिवाने कई
सर-ए-आशिक
सरताज हूं मैं 

- संदीप भानुदास चांदणे (शुक्रवार, १३/२/२०२६)

Thursday, February 12, 2026

दुनिया

हैं दुनिया कहते जो हैं इसका नाम
नहीं मुझे उस जगह से कोई काम 
हैं दुनिया जहाँ पर हैं इन्सान रहते 
इन्सानियत हैं लेकिन जहाँ बदनाम

ये दुनिया बनी दुनियावालो के दम पर
हैं दुनिया यही जो थी बरसो यही पर
ये दुनिया वाले मगर आते जाते रहेंगे
दुनिया जैसी की तैसी रहेगी यही पर

समझते हैं जो देखी दुनिया हैं हमने
गली गली उन्हे भटकते देखा हैं हमने 
जो नाजो से परदेस जाके भी आये
उन्हे दुनिया से मुंह मोडते देखा हैं हमने

हैं दुनिया ये जैसी नहीं भाती किसीको
हैं अपनी पसंद अलग दुनिया सभीको
आये तो हैं अब ये समझना पडेगा 
हैं दुनिया मगर जिसमें जीना हैं सभीको 

- संदीप भानुदास चांदणे (गुरुवार, १२/२/२०२६)


एकली नाव

एकली नाव दूर सागरी  परतीचा रस्ता  लाटांना विचारी  ऐकेना समुद्र  काही करून  वल्हे थकले  पाण्याशी भांडून  झुले भयाण  हिंदोळ्यावरी  एकली नाव  द...