आज तू सोबत नसताना

आज तू सोबत नसताना

कसली मौज चालण्याला?

श्वासांमागून श्वास देतो 

कोरे मिंधेपण, जगण्याला

आता कळते बघताना

शून्यालाही येते भोवळ

चौफेर बोचऱ्या प्रश्नांना

उत्तरांचे हुंकार पोकळ

किती इमले भविष्यातले

नियतीने सहज पाडले

माझ्या भागल्या हातांनी

सावरण्याचे प्रयत्न फसले

तुझा नुसता आठव जणू

थेंब लख्ख मृगजळाचा

तहानल्या शुष्क मनाला

हवा झरा ओल्या स्पर्शाचा

आता उरली ओढ एकच

पैलतीरावर भेट घडावी

हर्षभरल्या जाणीवांनी

आयुष्याची अखेर व्हावी

- संदीप चांदणे (मंगळवार, २३/११/२०२१)

झोप येईनाच आज

झोप येईनाच आज

झोप हवी असताना

जांभयाच्या येती लाटा

वर तारे मोजताना

काय आणून वहावे

निद्रादेवीच्या चरणी

झोप येऊन निवांत

उद्या उजाडेल झणी

किती थकून भागून

देह दिला पसरून

डोळ्यात बाहुल्यांना

काय दिसते अजून?

दिसे कालचा प्रकाश

अन्, तम भेसूर उद्याचे

त्यांच्या मध्ये भांबावले

पाऊल हळव्या झोपेचे

एक मायेचा, माथ्याला

हवा सांगणारा हात

सोड उद्यावर, नीज

खूप झाली आहे रात

- संदीप भानुदास चांदणे (मंगळवार, २१/१२/२१)

आज्जी गेलीय सोडून

उशीराने आले ध्यानी

एकटे गर्दीत बसून

मला अनोळख्या देशी

आज्जी गेलीय सोडून

घरातून निघताना

का बोलली ती नाही?

तुला लेकरा घरात

जागा उरलीच नाही

आई बाबा गेल्यावर

आज्जी तूच उरलेली

कुणाकुणा पोसशील

तूही आता थकलेली

माझ्या इवल्या बहिणी

आणि भाऊ लहानगे

तुला आज्जी, म्हणतील

कुठे दादा आमुचा गे?

काय सांगशील त्यांना

मला सांगशील का ग?

आज्जी एवढ्याचसाठी

पुन्हा भेटशील का ग?

- संदीप भानुदास चांदणे (मंगळवार, २१/१२/२१)

शशक कविता कठीण काम रे मित्रा नकोच हा त्रास

शशक कविता कठीण काम रे भावा, नकोच हा त्रास, वाचवा मज पामरा 

श ब्दांमधूनि जन्म घेऊनि

श त शब्दांचे आयुष्य पुरते

क था करते रंजन आणिक

क विता क्लिष्ट कोडे बनते

वि तभर रात्र पैज मोठी

ता रे मोजीत कविता होई

क रती वाचक त्रागा, म्हणती

ठी क मेंदू बिघडून जाई

न सावाच सोस शब्दांचा

का ही ओले पाझर व्हावे

म नास साऱ्या चिंब करूनि

रें गाळूंन मग स्वतः भिजावे

भा रंभार रचल्यावर कविता

वा चक खरा जागा दाखवतो

न सत्या यमकांना जुळवून

को णी जेव्हा कवी मिरवतो

च हाटळ कवि आपला

हा त आखडतच नाही

त्रा स जगाला देऊन

स  हज काव्य पाडत राही

वा ईट काव्य लिहूनही

च कार खेद मनी नसतो

वा हवा कविराजा 

म स्तीत तरीही जगतो?

ज गा आणिक जगू द्या

पा ठही रूचत नाही

म रा मरू द्या म्हणत

रा म उलटा घोकत जाई

- संदीप भानुदास चांदणे (सोमवार, ०९/०५/२०२२)

भिंतीवरचा चिवट पिंपळ

भिंतीवरचा चिवट पिंपळ

मुळे रोवूनी खोल जातो

राबत्या वाहत्या जगाला

कोवळ्या पानांनी बघतो

पुढे फुटतो कोंब कोवळा  

मळकट मुळांची मागे नक्षी

कधी विसावा पाहून बसती 

हलके येऊन नवथर पक्षी

गावकुसाच्या राईमध्ये, आब

राखूनी पिंपळ असतो

भिंतीवरचा एकूट पिंपळ

कोण त्याची दखल घेतो?

- संदीप भानुदास चांदणे (मंगळवार, १२/०४/२०२२)

पहाटेचा चंद्र

आज पहाटेशी मला

चंद्र दिसला तोऱ्यात

जणू तीट अंधाराला

कुणी लावला नभात

गोलाकार अति काया

रूप चंदेरी साजिरे

साऱ्या तारामंडळाला

फिके फिके करणारे

नभी नवल पाहिले

खळखळून हसताना

त्याचे रात्रीचे आयुष्य

भरभरून जगताना

- संदीप चांदणे (शुक्रवार, १८/०३/२०२२)

मनूचे श्लोक

मनू तू सदा हासतच रहावे|

रडू कसले ते कधी न पहावे||

आवडे तुला जे नित्यनेमी करावे|

नवनवे करोनि आम्हां दाखवावे||

सकाळी योगा करायचाय म्हणावे|

परि सकाळी न कधीही उठावे||

खाताना हे नको ते नको नसावे|

बकाबका तरीही कधी न चरावे||

कामात आपुल्या मग्न होऊनि जावे|

कुणासही तू न कधी दुखवावे||

बाबाला खात्री तुझ्या आहे यशाची|

तुझ्या पायाशी सुखाने लोळण घ्यावे||

- मनूचा बाबा