ह्या असल्या पाऊसरात्री
मी नीज लोटूनी देतो
आठवांच्या मऊ उशीला
हलकेच कुशीत घेतो
रात्र कशी सरावी?
या अवघड प्रश्नामध्ये
नाव मनाची सोडून
हेलकावे बघत बसतो
प्रौढ जलधारांच्या
सुरात चालती गप्पा
मी त्यांच्या मैफिलीला
पहिल्या रांगेत बसतो
किती नाही म्हणावे
मी हळवा उगाच होतो
तुझे गाणे तुझ्यासाठी
माझ्याही नकळत गुणगुणतो
- संदीप चांदणे (शुक्रवार, २/८/१९)
नकळत ओढून नेतो
मिचकावत सोडून देतो
स्वतःशीच खिन्न हसतो
हा संभ्रम माझा
स्वप्नांच्या झुळूकी मनाला
तप्त पाऊलवाटा पायाला
अनवाणी चालू पाहतो
हा संभ्रम माझा
अवखळ विचारांच्या वाऱ्यात
दात-ओठांच्या माऱ्यात
क्षणासाठी मलम होतो
हा संभ्रम माझा
- संदीप चांदणे (शनिवार, २/२/२०१९)
येडे चाळे करणाऱ्यांना
हानतो आम्ही सुजस्तोवर
मित्रांना मात्र हसवतो
चाप ढिल्ले होईस्तोवर
घरचं-दारचं, बायकोचं
टेन्शन कामाचं, ऑफिसचं
विसरायला लावतो हसवून
चाप ढिल्ले होईस्तोवर
पैसा पैसा किती करणार
एकटे एकटे किती झुरणार
या हसा आमच्यासोबत
चाप ढिल्ले होईस्तोवर
- संदीप चांदणे (शनिवार, २/२/२०१९)
दुधाळ चांदव्यात, प्रखर तेजाळते
एक चांदणी माझ्या, घरात डोकावते
मी बसतो दडून, तिच्यापासून
ती हलत नाही, टक लावते
माझा मी लिहितो, हळुवार गुणगुणतो
ही, मी लिहिलेले, गावाला ऐकवते
चालत राहते रात्र, ही चांदणी मात्र
अमीट असल्याच्या, थाटात वावरते
उशीरा कधीतरी, फिरते माघारी
ती गेल्यावर तिची, टिमटिम आठवते
रात्रभर छळते, मला जागवते
पहाटे निमूट माझ्या, कवितेत उतरते
- संदीप चांदणे (बुधवार, ३०/०१/२०१९)
