Wednesday, December 31, 2014

रूततेच आहे


गायलेस जेव्हा तू शब्दांना माझ्या

कविता माझी अजून...

गातेच आहे!

 

मोरपिशी स्पर्श तुझा, लाजाळू मनास माझ्या

मिटलेले अजून ते....

खुलतेच आहे!

 

वळलीस जेव्हा तू, माघारी पहाटेस

क्षितीजावर अजून ते....

उजाडतेच आहे!

 

गगनभरारी अशी, घेतली तुझ्यासवे

जमिनीवर पाउल अजून....

टेकतेच आहे!

 

पाउल उचलले तू रुतविण्या काळजात

खोल-खोल अजून ते....

रूततेच आहे!
- संदीप भानुदास चांदणे
at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)

बहुतेक

रात्रभर पडत होता बहुतेक तो रडत होता आयुष्याच्या कढईमध्ये  बहुतेक तो कढत होता  शेवटी उकिरड्यावर दिसला बहुतेक तो सडत होता  पापण्या झुकल्या खाल...

  • समर्पित भावसे झरना
    कहीं दूर तुम जंगल में रहते हो निबिड़ वनमें एक बार जो दृक हुए बस जाते हो फिर मनमें  गाती बूँदे एक स्वर में झरझर चोटीसे झरती  और सुनाती हैं सृष...
  • तानाजी आन नाथाजी
    भोळा व्हता तान्या. निकं मालकाचं आयकायच आनं तानभूक इसरून राबायचं. तरीबी, रानात सरळसोट पाळ्या न्हाय घातल्या, आठ दिसांत जोंधळ्यात बैलजोडी ...
  • कारण तो पळ नवाच आहे
    सांगीन तुजला पळात एका नजरेतून मी बरेच काही बोलायाचे होते आधीच पण मी बोलू शकलो नाही युगायु्गांचे नाते तरीही मजला तो पळ हवाच आहे तुझ्या अन माझ...