Saturday, November 6, 2021

नको आळ तुझ्या असण्यावर

गात राहिलो मी,
मुक्याने घाव सोसले नाही
जरि मैफिलीला माझ्या
कधी लोक पाहिले नाही

कधी आर्त, कधी कोमल
हळवे काही गुणगुणलो
हरेक जागेस दाद मिळता 
दर्दी जगण्याचा झालो

बांधून सुरात हुंदक्यांना
नेतो अस्फुट हसण्यावर
उद्या माझ्या नसण्याचा
नको आळ तुझ्या असण्यावर

- संदीप भानुदास चांदणे (शुक्रवार, ५/११/२०२१)
at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)

बहुतेक

रात्रभर पडत होता बहुतेक तो रडत होता आयुष्याच्या कढईमध्ये  बहुतेक तो कढत होता  शेवटी उकिरड्यावर दिसला बहुतेक तो सडत होता  पापण्या झुकल्या खाल...

  • समर्पित भावसे झरना
    कहीं दूर तुम जंगल में रहते हो निबिड़ वनमें एक बार जो दृक हुए बस जाते हो फिर मनमें  गाती बूँदे एक स्वर में झरझर चोटीसे झरती  और सुनाती हैं सृष...
  • तानाजी आन नाथाजी
    भोळा व्हता तान्या. निकं मालकाचं आयकायच आनं तानभूक इसरून राबायचं. तरीबी, रानात सरळसोट पाळ्या न्हाय घातल्या, आठ दिसांत जोंधळ्यात बैलजोडी ...
  • कारण तो पळ नवाच आहे
    सांगीन तुजला पळात एका नजरेतून मी बरेच काही बोलायाचे होते आधीच पण मी बोलू शकलो नाही युगायु्गांचे नाते तरीही मजला तो पळ हवाच आहे तुझ्या अन माझ...