इच्छामटण

इच्छामटण

बोले भीष्म अर्जुनासी

शरपंजरी निजल्या निजल्या

पार्था, आण सत्वरें मटण
वाटीभर, शिजल्या शिजल्या

गरमागरम अळणी सूप

पितोच कसे फुर्रर करून

तर्रीदार मस्त रश्श्यात

भाकर खातो कुस्करून

ना कुठली आस ना ध्यास
तरी शरांचा टोच साही
मटण खाल्ल्याशिवाय मात्र
इच्छामरण मी घेणार नाही

कावराबावरा अर्जुन दावी

खिसा रिकामा प्यान्टीचा

वदे, भक्षितो भाजीपाला

कठीण काळ मासांताचा

कृष्ण धावला शिष्टाईस
करून आपला तिरका डोळा
सांगे त्या पाच पांडवांसी
करा लेकांनो कॉन्ट्री गोळा!


- संदीप भानुदास चांदणे (१७/०१/२०१८)

तुझी याद येते

तुझी याद येते

आज इथे तू नसताना
काही आठवून हसताना
तू नाहीस हे उमजल्यावर
तुझी याद येते!

वर्षे झाली, सरला प्रवाह
पण, जणू गोष्ट कालचीच,
असेच पुन्हा पुन्हा वाटल्यावर
तुझी याद येते!

सावरून बसतो, काहीतरी लिहितो
अर्थात! विषय तुझाच
असेच कधीतरी साचल्यावर
तुझी याद येते!

- संदीप चांदणे (०२/०८/२०१६)

तहजीब के मायने

कुछ इस तरह गजब तहजीब के मायने हो गये है
गाली देने के सलीके अब  सुहाने हो गये है

जिंदगी-ओ-रास्ता, तु रूकेगा कहां जाकर?
चैनो सुकूं से बैठकर जमाने हो गये हैं

है बचपन आजभी कही आसपास दौडता मगर
क्या करे, हमही जरा उम्रसे पुराने हो गये है



- संदीप भानुदास चांदणे (१८/०७/२०१८)

रेडिओ, गाणी आणि संध्याकाळ

कितने अजीब रिश्ते है यहां पे

दो पल मिलते है, साथ साथ चलते है

जब मोड आये तो बचके निकलते है

आणि…

मैने दिल से कहा ढूंढ लाना खुशी

नासमझ लाया गम, तो ये गम ही सही

ही उदासवाणी गाणी रोज संध्याकाळी साडेपाच सहाच्या दरम्यान रेडिओवर पाठोपाठ लागायची आणि तो आनंदाने उसळायचा! दिवसभरातही लागायाची, तेव्हा लक्ष नसायचं पठ्ठ्याचं. साऱ्या ऑफिसने कामात वेग घेतलेला आणि हा डबा बॅगमध्ये ठेव, डेस्क आवर अशा कामात गुंतलेला.

आता इतक्या वर्षांनंतर रॉकींग, ढिंच्याक गाणी लागतात संध्याकाळी रेडिओवर. त्याला मात्र ऑफिसातच रेंगाळत बसावेसे वाटते.

ती गाणी आता रेडिओवर लागत नाहीत, त्याला कुठेतरी आत ऐकू येत असतात.

- संदीप चांदणे (बुधवार, ६/२/२०१९)

रोशनदान

कभी हुआ करता था जो एक शानदार मेहराबदार रोशनदान

आज उसकी शान-ओ-शौकत एक पान की दुकान नोचती हैं

उस ठेलेपर तो जमघट लगताही होगा बेकदरदान जमाने का

लेकीन, अब उनके लबोंपर पुरानी सुर्ख सादगी कहाँ रहती हैं

हमें अक्सर वहाँसें आवाजें सुनाई पडती हैं कुछ यूं कहती हुई 

दिवारे खंडहर हुई तो क्या, रईसीकी छाप अब भी झलकती हैं

- संदीप भानुदास चांदणे (रविवार, ४/२/२०२४)

जगण्याचे मर्म

कळिकाळाच्या पडद्याआड

खेळ दुहेरी असा चालतो

कुणी मागती जन्म नव्याने

कुणी अनंतात मिसळतो

तिथेच असती काही भटके

स्फूर्तीच्या शोधात जरासे

अज्ञाताच्या गूढ रांगेतून

कायमचे होण्या नाहीसे

कुणा हवा भास जगताचा

छळतो कुणा त्रास जिवीताचा

युगे सरली तरी न उमगले

सोस असा का जाणिवांचा?

अविरत झटणारे नियंत्रक

तेही होती विचलित जेव्हा

चिरंजीव सिद्ध जीवात्मा

दावी जगण्याचे मर्म तेव्हा

महासागरात मिसळण्या

मासोळी नदीतून निघते

पाण्यावाचून नवे न काही

अंती तिथे तिला ते दिसते

व्याकूळ होऊन झटती जन

शोधण्या अर्थाचा सागर

जीवन केवळ पुढे सरकते

क्षणात घेऊन भरली घागर

- संदीप चांदणे (सोमवार २८/१२/२०२०)

अब याद मुझे आती है वो

अब याद मुझे आती है वो

तेरी पनियाई आंखे हसती 

जब मैं अपनी पलके मुंदू

मुझसे आके बाते करती

गहरी कितनीही गहरी थी

तालाब हो एक जैसे बनमें

मैं डूबता अपनेकों पाऊ

जबभी देखू खुदको उनमें

जब उठ जाती वो मेरी तरफ

मीठीसी कसक एक आती थी

झुकती थी कुछ कहे बिना

तब, सांसे मेरी रूक जाती थी

समय ने ली दूजी करवट

अब सिर्फ बची यादे उनकी

तब लगता था मेरे दो जहाँ

देते थे अंदरसे झलकी

वो प्यार और सुकूं अब कहाँ?

वो कशीश उनसी अब कहाँ?

मैं बन गयां हूँ एक लुटा शहर

इसमें 'रोशन' रौनके अब कहाँ?

- संदीप चांदणे (सोमवार १६/११/२०)