गर्दी

टीचभर देवाळ
खंडीभर दुकानं
ऐकाव कुणाचं
गर्दीत देवानं?

मुंग्यावनी माणसं
झाल्यात हुशार
साखर सांडताच
येत्यात रांगेनं!

दानपेट्या भरती

कुणी श्रद्धेनं

हौशे न गवशे

फिरत्यात जत्रेनं!

पाप-पुण्याची

भीती व कुणाला?

हाताला घट्ट

पैशाला मोजून!

एकाचं कीर्तन
दुसऱ्याचं गाऱ्हाणं

गुऱ्हाळ भक्तीच

चाललंय जोमानं!

अमुक अभिषेक

तमुक दक्षिणा

भाबड्या गर्दीला

तारलं नवसानं!

- संदीप चांदणे (२८/९/२०१७)

सावळ्या विठ्ठला

सावळ्या विठ्ठला
सावळ्या विठ्ठला
ऐकून घे आता
पेटलो हट्टाला

मांदियाळी झाली
खेळ मांडियेला
भोंगळ कलकलाट
तिथेच माजला

भक्ताविण सारे
रांगेत पुढती
वचने संताची
लाखोलीत वाहती

निर्बुद्ध, हतबल
अजाण जनता
बेफिकीर, मुजोरी
मनमानी सत्ता

शहाणे सारे
मान वळविती
सुखाने जगत
डोळे झाकती

आपुलेच दात
आपुलाच चावा
आपुल्याच ओठांनी
पुकारती धावा

कोणी कुणाला
काय सांगावे
कुणा न कळे
आपुले पाहावे

कसे कुठवर
चालावे वारीत?
दान सुखाचे
दे ओंजळीत

- संदीप चांदणे (२३/०७/२०१८)

पाकोळी

पाकोळी

निळ्या-जांभळ्या
आभाळाखाली,

हिरव्यागार कुरणाच्या

लुसलुशीत गवतावर

निवांतपणे
पहुडलेला असताना,
पलीकडच्या,

ताटव्यातल्या फुलांवरून

एक नाजूकशी पाकोळी

उडतउडत

माझ्याकडे आली

आणि मला म्हणाली…

"बाबा, तू आज आपिशला ज्यावू नको,

आपण गार्डनमध्ये खेळायला ज्यावू"

- संदीप चांदणे (१०/०९/२०१८)

येतेस घरी तू जेव्हा

"नसतेस घरी तू जेव्हा" ह्या कवितेवरील हे विडंबन मराठीतील सुप्रसिद्ध कवी श्री संदीप खरे यांची माफी मागून रसिकांना अर्पण!

येतेस घरी तू जेव्हा
जीव कावरा-बावरा होतो
'बसण्याचे' होती वांधे
सगळा प्लॅनच चौपट होतो!

बेल वाजता वीज पडावी
शॉक तसा तो बसतो
कुठे पळू-लपू असे होते
कसेबसे ग्लास ते लपवतो!

जातात मित्र दाराशी
हिरमुसून बघती मागे
डोळ्यांनीच निरोप देऊन
मी स्फुंदून आतच रडतो!

तव बेडाखालच्या साऱ्या 
मज स्मरती ग त्या बाटल्या
धस्सकन मग हार्टात होते
मी मटकन खाली बसतो!

तू सांग सखे मज कसे
सांगू मित्रांना फुटाया
मित्रांचा जीव उदास
माझ्यासह तिळतिळ तुटतो!

ना अजून प्यालो होतो
ना भरलेले मी ग्लास
तुझ्यामुळेच ही गत होते
माझा असा ड्राय डे घडतो!

- संदीप भानुदास चांदणे (१०/३/२०१६)

दुप्पट खाशी

मिरची घालून अगदी ताजी
बटाट्याची खमंग भाजी
तळण कुरकुरीत तळलेले
रताळे एखादे उकडलेले
लाडू गोड राजगिऱ्याचे
पाकिट उपास चिवड्याचे
शाबूचा वडा अन् खिचडी
भगर आणि दाण्याची आमटी
नंतर शहाळे गारगार प्या
खजूरही जरा खाऊन घ्या
गूळ शेंगदाणे अधूनमधून
केळी चार-सहा मस्त सोलून
उपास कडक परत कधी 
बाकी फळांनाही द्या संधी 

- संदीप भानुदास चांदणे (गुरूवार, १७/८/२०१७)

एक पैंजणाचा पाय

रूणझुणती चांदणी
गुणगुणती पहाट
पुरवेच्या आभाळास
आता सुर्व्याचीच वाट

नीज सोडून चालली
रात घाबरीघुबरी
वळूनिया पाही मागे
जाग आली दारोदारी

जणू सूर सतारीचे
घुमती चारीठाय
पडे अंगणी सड्याच्या
एक पैंजणाचा पाय

- संदीप चांदणे (मंगळवार, १२/०२/१९)

नजर

नजर नजरेला मिळेना
तिच्या मनातले कळेना...||धृ||

लहरी वाऱ्यावर लहरे

आवरेना स्वतःला

कसे सावरावे कुणी

घोर इथे या जीवाला

घोर इथे या जीवाला

तिच्या पदराला कळेना...||१||

रेखीव, वळणदार, नाजूक

घोटीव, जीवघेणे झाले

रंगलो अंतरंगी पुरता

काळीज बरबटून गेले

काळीज बरबटून गेले

तिच्या काजळास कळेना...||२||

हरवली मखमालीची

चाहूल तिची मोरपिशी

वणवणता दिन गेला

रात्र ही जाईल कशी?

चित्त कानी साकळले

चित्त कानी साकळले
तिच्या पैंजणास कळेना...||३||

- संदीप चांदणे (१०/०९/२०१८)